σκόπελος

σκόπελ-ος, ὁ, prop.

• lookout-place: hence peak, headland, promontory, Hom., esp. in Od., 12.73, 80, 430, al.; προβλὴς σ. Il. 2.396; φάραγγος σ. ἐν ἄκροις A. Pr. 143 (lyr.); σ. πέτρας E. Ion 274; Θηβᾶν σ., of the Theban acropolis, Pi. Fr. 196; ἐμοὶ (sc. Κρεούσης) σ., of the Athenian, E. Ion 871 (anap.), cf. 1434, 1578; σ. νιφόεντα Μίμαντος Ar. Nu. 273 (anap.).
• • II watch-tower, PLips. 70.2 (ii A.D.), etc.

σκόπελος, ὁ, eigtl. jeder Ort, von dem aus man spähend um sich schauen kann (σκοπέω). Warte ; – gew. ein hoher, einzeln stehender Felsen im od. am Meere, eine Klippe, ein ins Meer vorspringendes Vorgebirge, Hom. προβλής, Il. 2.396 ; vgl. bes. Od. 12.73, 80, 220, 430 ; übh. eine Bergspitze, scopulus, σκοπέλοις ἐν ἄκροις, Aesch. Prom. 142 ; σκόπελον ᾕμαξαν πέτρας, Eur. Ion 274, u. öfter ; Ar. Nub. 274 ; sp.D., wie Ap.Rh. 4.640.

σκόπελος

-ου, ὁ.

A natural prominence, a rock or crag Il. 2.396 : Od. 12.73, 80, 95, 101, 108, 220, 239, 430.

σκόπελος

• 1rock ἤτοι καὶ ἐγὼ σ[κόπ]ελον ναίων διαγινώσκομαι (a chorus of Keans speaks) Πα. 4. 21. ]ιόν τε σκόπελον γείτονα πρύτανιν Δ. 3. 10. λιπαρᾶν τε Θηβᾶν μέγαν σκόπελον fr. 196.

σκόπελος : cliff.

σκόπελος, ὁ, σκοπέω

• a look-out place, a peak, headland or promontory, Lat. scopulus, Hom., etc.