σπορευτός
σπορευτός, sown
σπορ-ευτός, ή, όν,
- sown, χώρα seed-land, Thphr. CP 3.20.6.
σπορευτός, ή, όν, semé, ensemencé, Th. C.P. 3, 20, 6.
Étym. vb. de *σπορεύω de σπόρος.
σπορευτός, gesät ; γῆ, Saatland, Theophr.