συγκακουργέω
συγκακουργέω, to be party with
συγκᾰκ-ουργέω,
- to be party with another in injuring, τῇ κόρῃ τοὺς γονεῖς D.H. 1.78, cf. 6.41, BGU 15 ii 11 (ii A.D.): abs., join in the injury, Arg. D. 32.
συγ·κακουργέω-ῶ [ᾰ]
1 maltraiter ou léser de concert avec un autre, acc. DH. 1, 78 ||
2 maltraiter une personne en même temps qu’une autre, Dém. 881, 19.
Étym. argum.
συγκακουργέω, mit, mit Andern, in Gesellschaft od. zusammen Böses tun, Liban.; Dion.Hal. 1.78.