συγκακόω
συγκακόω, injure, harm
συγκᾰκ-όω,
- injure, harm, or corrupt conjointly, Ptol. Tetr. 201, Vett.Val. 117.13:—Pass., to be injured also, together, Hp. Mochl. 23.
συγ·κακόω-ῶ [ᾰ] blesser ou endommager ensemble, Procl. Ptol. p. 281 ; au pass. Hpc. Mochl. 854.
συγκακόω, = συγκακύνω, Sp.