συγκρουστέον
συγκρουστέον, one must admit concurrence of
συγ-κρουστέον,
- one must admit concurrence of, βραχέα σ. βραχέσιν Demetr. Eloc. 207.
συγκρουστέον, vb. de συγκρούω, D. Phal. § 90.