συγκριτικός
συγκριτικός, of or for compounding, comparative
συγκρῐτ-ικός, ή, όν,
- of or for compounding, opp. διακριτικός, τμῆμα Pl. Plt. 282c, cf. Arist. Top. 107b30; λευκὸν μὲν τὸ διακριτικὸν μέλαν δὲ τὸ σ. Thphr. Sens. 86: ἡ -κή (sc. τέχνη) Pl. l.c. b, c.
- II comparative, ὑπόθεσις Plu. QConv. 2.616d; τὰ σ. (sc. ὀνόματα) comparative degree of adjectives, D.T. 635.9, Plu. 2.677d, A.D. Synt. 58.28. Adv. -κῶς D.L. 9.75.
- III = μετασυγκριτικός, φάρμακα, opp. χαλαστικά, Gal. 2.343: τὰ σ., title of work by Thessalus, Id. 10.7.
συγκριτικός, ή, όν [ῐτ]
1 qui est apte ou qui sert à assembler, à combiner, Plat. Pol. 282b ; ἡ συγκριτική (s. e. τέχνη) Plat. Pol. 283a, l’art d’assembler (p. opp. à διακριτική) ||
2 qui compare ou sert à comparer, Plut. M. 616d ; ὁ συγκριτικὸς τρόπος, Gramm., ou subst. ὁ συγκριτικός, Plut. M. 677d, le comparatif, t. de gr. ; τὰ συγκριτικά (s. e. ὀνόματα) Gr. cor. p. 110, les comparatifs.
Étym. συγκρίνω.
συγκριτικός, ή, όν, zusammensetzend, verbindend, Ggstz διακριτικός, Plat. Polit. 282b, öfter, – vergleichend, διήγημα Hermogen. progymn. 2 ; ὁ συγκρ., mit u. ohne τρόπος, der Komparativ, Gramm.