συνοίκημα
συνοίκημα, that with which one lives, a housefellow
συνοίκ-ημα, ατος, τό,
- that with which one lives, νομίσας δῆμον εἶναι σ. ἀχαριτώτατον a most unpleasant house-fellow, Hdt. 7.156.
συνοίκημα, ατος (τὸ) habitation en commun, d’où collectiv. réunion d’hommes qui vivent en commun, Hdt. 7, 156.
Étym. συνοικέω.
συνοίκημα, τό, das Zusammenwohnen, auch kollektiv = συνοικοῦντες, eine Versammlung zusammenwohnender Menschen, Verfassung, νομίσας τὸν δῆμον εἶναι συνοίκημα ἀχαριτώτατον, Her. 7.156, die Demokratie sei der unerfreulichste Verein von Menschen ; – Wohnung, Zimmer, Sp.
συνοίκημα
from συνοικέω
συνοίκημα, ατος, τό,
from συνοικέω
- that with which one lives, a housefellow, Hdt.