συνοίκησις
συνοίκησις, cohabitation
συνοίκ-ησις, εως, ἡ,
- cohabitation, esp. of marriage, ἐπωλέοντο ἐπὶ συνοικήσι (Ion. for -ήσει) Hdt. 1.196; σ. ποιεῖσθαι Pl. Lg. 930b.
- II πόλεων συνοικήσεις collections of people into cities, ib. 713b; settlement, community, ib. 735b, 739b, 752e; μετέσχε τῆς ξυνοικήσεως Arr. An. 4.4.1.
συνοίκησις, anc. att. ξυνοίκησις, εως (ἡ)
1 habitation ou vie en commun, Plat. Leg. 735b, 739b, 752a ; au plur. πόλεων ξυνοικήσεις, Plat. Leg. 713a, réunion de personnes habitant des villes ||
2 cohabitation, mariage, Hdt. 1, 196 ; Plat. Leg. 930 ||
➳ Dat. ion. συνοίκησι, Hdt. l. c.
Étym. συνοικέω.
1. het samenwonen:
2. gemeenschappelijke vestiging:
συνοίκησις, ἡ, das Zusammenwohnen, -leben ; bes. in der Ehe, die Ehe, Her. 1.196 ; παίδων ἕνεκα τὴν συνοίκησιν ποιεῖσθαι, Plat. Legg. XI.930a, u. öfter.
συνοίκησις, εως,
from συνοικέω
- cohabitation, πωλέεσθαι ἐπὶ συνοικήσι (Ionic for -ήσει) , Hdt.