τεκνογόνος
τεκνογόνος, begetting
τεκνογόν-ος (parox.), ον,
- bearing children, A. Th. 928.
τεκνο·γόνος, ος, ον qui procrée ou enfante, Eschl. Sept. 929.
Étym. τέκνον, γίγνομαι.
τεκνογόνος, Kinder zeugend, gebärend, von Frauen, Aesch. Spt. 911.
τεκνογόνος
τεκνο-γόνος, ον,
- begetting or bearing children, Aesch.