τεκμηριώδης
τεκμηριώδης, of the nature of a τεκμήριον
τεκμηρι-ώδης, ες,
- of the nature of a τεκμήριον, Arist. Rh. 1403a11. Adv. -δῶς Placit. 4.9.17.
τεκμηριώδης, ης, ες, qui peut servir de preuve ou de fondement à une induction, Arstt. Rhet. 2, 25, 14.
Étym. τεκμήριον, -ωδης.
τεκμηριώδης, ες, beweisartig, Zeichen od. Beweise habend, gebend, Arist. rhet. 2.25 u. Sp.
τεκμηριώδης
τεκμηρι-ώδης, ες
- of the nature of a τεκμήριον, Arist.