τορευτικός
τορευτικός, of or for metal-work, skilled therein
τορ-ευτικός, ή, όν, prop.
- of or for metal-work, skilled therein: but Lat. toreutice, sculpture in general, Plin. HN 34.54; opp. graphice (painting), ib. 35.77; cf. τορεύω II, and v. τορνευτικός.
τορευτικός, ή, όν :
1 qui concerne l’art du graveur ou du ciseleur : ἡ τορευτική (s. e. τέχνη) lat. toreutice, Plin. H.N. 34, 19, 1, l’art de la gravure, de la ciselure en creux ou en relief ||
2 subst. ὁ τ. Clém. 330, graveur, ciseleur.
Étym. τορεύω.
τορευτικός, zum τορευτής oder zur Verfertigung erhabener Arbeit, zum Bildschnitzen, Gravieren gehörig, geschickt darin, ἡ τορευτική, sc. τέχνη, die Kunst, solche Arbeit zu verfertigen, Sp.