τρύχω
τρύχω, to wear out, waste, consume
τρύχω [ῡ], Od. 1.248, etc.: Ion. impf. τρύχεσκεν A.R. 2.473: fut. τρύξω Od. 17.387:—Pass., pres. and impf., v. infr.: the pf. is supplied by τρύω and τρυχόω: cf. κατατρύχω:—
- wear out, waste, consume, τρύχουσι δὲ οἶκον Od. 1.248, 16.125; οἵ τε [κηφῆνες] μελισσάων κάματον τ. Hes. Op. 305; πτωχὸν οὐκ ἄν τις καλέοι τρύξοντα ἓ αὐτόν no one would invite a beggar to eat him out of house and home, Od. 17.387; τρύχω βίον ἐν κακότητι Thgn. 913; τρύχει τὰ νουσήματα, i.e. get the better of, cure, the disease, Hp. Morb.Sacr. 18; τρύχουσιν ἔρωτες, τρύχει πόθος, AP 12.88, 143; γᾶ φθίνουσα τρύχει ψυχάν distresses, afflicts, S. OT 666 (lyr.); τρύχουσα σαυτήν E. Hel. 1286; τ. στρατείαις τὴν πόλιν X. HG 5.2.4:—Pass., to be worn out, τρυχόμενος Od. 1.288, 2.219, cf. Thgn. 752; τρύχεσθαι λιμῷ Od. 10.177; εὐναῖς ἀνανδρώτοισι τρύχεσθαι S. Tr. 110 (lyr.); χρόνῳ Id. Aj. 605 (lyr.); ἀμπλακίαις E. Hipp. 147 (lyr.); τῇ προσεδρείᾳ Th. 1.126; κατʼ οἶδμʼ ἅλιον E. Hel. 521 (lyr.); ἐτρυχόμεσθα . . ὁδοιπλανοῦντες Ar. Ach. 68; δυσμενέων ἄστυ τ. Sol. 3.22: c. gen., σου τρυχόμεθʼ ἤδη τρία καὶ δέκʼ ἔτη we have pined for thee . ., Ar. Pax 989 (anap.).
τρύχω (f. -ξω, ao. et pf. inus.) [ῡ] user par le frottement, d’où fig. user, consumer, épuiser, ruiner : οἶκον, Od. 1, 248 ; 16, 125, épuiser ou ruiner une maison ; βίον ἐν κακότητι, Thgn. 909, user sa vie dans le mal ; τρ. ἑαυτόν, Od. 17, 387 ; Eur. Hel. 1286, se consumer soi-même (de misère, de chagrin); avec un suj. de chose (maladie, amour, etc.) Hpc. 310, 34 ; Anth. 12, 88, 143 ; au pass. être consumé ; λιμῷ, Od. 10, 177, par la faim ; νόσοις καὶ πόνοις. Plat. Leg. 761d, par les maladies et les fatigues ; cf. Thc. 1, 126 ; Soph. Tr. 110 ; Eur. Hipp. 147 ; Plat. Ax. 372d ; avec le gén. : τρύχεσθαί τινος, Ar. Pax 989, être consumé du désir de qqn ; abs. Od. 1, 288 ; 2, 219, etc. ||
➳ Impf. itér. 3 sg. τρύχεσκεν, A. Rh. 2, 473.
Étym. τρύω, avec élargissement -χ-.
τρύχω, aufreiben ; οἶκον, den Haushalt, das Vermögen aufzehren, τρύχουσι δὲ οἶκον, Od. 1.248, 16.125, 19.133 ; vgl. Hes. Sc. 307 ; πτωχὸν οὐκ ἄν τις καλέοι τρύξοντά ἑαὐτόν, der den Einladenden selbst aufzehren würde, Od. 17.387 ; auch oft übertr., belästigen, quälen, bedrängen, ἦ τʼ ἂν τρυχόμενός περ ἔτι τλαίης ἐνιαυτόν, 1.288, 2.219 ; μηδὲ τρυχώμεθα λιμῷ, 10.177, vom Hunger aufgerieben werden ; τρύχειν βίον ἐν κακότητι, das Leben im Elend hinbringen, Theogn. 909 ; Solon bei Dem. 19.255 ; vom Kummer, Soph. O.R. 666 ; ἐνθυμίοις εὐναῖς ἀνανδρώτοισι τρύχεσθαι, Trach. 110 ; vgl. Aj. 599 ; Eur. Hipp. 147, Hel. 528 ; Ar. Ach. 68. – Eben so von Leidenschaften, die das Leben aufzehren, ἔρωτες, πόθος, Ep.adesp. 10, 27 (XII.88, 143); τρύχεσθαί τινος, sich aus Sehnsucht nach Einem verzehren, Ar. Pax 989. – In Prosa kommt nur das praes. vor, die andern Zeiten werden von τρυχόω entlehnt, bes. perf. pass. τετρυχωμένος : Plat. Legg. VII.807b ; τῷ πολέμῳ κατὰ πάντα τετρυχωμένοι, Thuc. 7.28 ; τετρυχωμένοι ὑπὸ τῶν πολεμίων, Pol. 1.11.2 ; τετρύχωται, Dion.Hal. 7.44 ; πόλεις τετρυχωμένας, Plut. Pomp. 10. S. auch τρύω.
τρύχω
Acc. sing. masc. fut. pple. τρύξοντα Od. 17.387.
(κατα-)
To lay an intolerable burnden on the resources of, consume the substance of or in, beggar, ruin : οἶκον Od. 1.248 = Od. 16.125, Od. 19.133, πτωχὸν οὐκ ἄν τις καλέοι τρύξοντα ἓ αὐτόν (to eat him out of house and home) Od. 17.387.
In pass., to see one’s substance wasted or consumed, be subjected to impoverishment: ἦ τʼ ἂν τρυχόμενός περ ἔτι τλαίης (τλαίην) ἐνιαυτόν Od. 1.288, Od. 2.219.
In mid., to let oneself be worn out : μηδὲ τρυχώμεθα λιμῷ Od. 10.177.
τρύχω (τρύω), fut. part. τρύξοντα: wear out, exhaust, consume, impoverish; οἶκον, Od. 1.248; pass., Od. 1.288, Od. 10.177.
τρύχω
τρύ_χω,
τρύω
- to wear out, waste, consume, Od., Hes.; πτωχὸν τρύξοντά ἑ αὐτόν a beggar to eat him out of house and home, Od.; τρύχει ψυχάν distresses, afflicts the soul, Soph.; τρ. στρατείαις τὴν πόλιν Xen.:—Pass. to be worn out, Od., Soph., etc.:— τρύχεσθαί τινος to pine away for some one, Eur.