χειρωτικός
χειρωτικός, apt at conquering
χειρ-ωτικός, ή, όν,
- apt at conquering or subduing, Pl. Sph. 219d: ἡ -κή (sc. τέχνη) the art of subduing, ib. 221b.
χειρωτικός, ή, όν, habile à soumettre, à subjuguer, Plat. Pol. 219d ; ἡ χειρωτική (s. e. τέχνη) Plat. Pol. 221b, 223b, l’art de soumettre.
Étym. χειρόω.
χειρωτικός, zum Ueberwältigen, Bezwingen gehörig, geschickt, Plat. Soph. 219d, 231b u. Sp.