χυμεία

χῠμ-εία, ἡ,

• the art of alloying metals, alchemy, Zos.Alch. ap. Syncell. p.24 Dindorf (written χημεία, but khumia in the Syriac version, Diels Antike Technik p.109), Olymp.Alch. p.94 B. (χυμεία), Joann.Antioch. Fr. 15.3 (FHG IV p.548 (χημ-), and so Suid. s.v. δέρας, but (χειμ-) in Anon. Incred. 3 cod.), Fr. 165 (FHG IV p.601, χημία cod. P, χημεία Suid. s.v. Διοκλητιανός (vv. ll. χειμεία, μοιχεία), Id. s.v. χημεία (v.l. χειμ-)). (Named from its supposed inventor χύμης (v.l. χημ- χειμ-) acc. to Zos.Alch. l.c., cf. eund. pp. 169,172B. (χυμ-), Olymp.Alch. 84B. (χημ-); more prob. from χύμα, cf. Diels l.c.)