ἀναίνομαι

ἀναίνομαι, impf. ἠναινόμην, Ep. ἀναινόμην, late also ἀνηνόμην Agath. 1.13: aor. ἀνηνάμην Alciphr. 3.37, subj. ἀνήνηται, inf. ἀνήνασθαι:

• • • 1 c. acc., refuse or reject with contempt, spurn, σὲ δʼ ἀναίνεται ἠδὲ σὰ δῶρα Il. 9.679; ὃς δέ κʼ ἀνήνηται [σφέας] ib. 510; τῶν ἄλλων οὔτινα ἀναίνομαι on no one of the rest do I turn my back, Od. 8.212; and without a notion of contempt, πρὶν μὲν ἀναίνετο ἔργον ἀεικές refused, declined to do it, ib. 3.265; χαλεπόν κεν ἀνήνασθαι δόσιν εἴη ʼtwould be hard to refuse a gift, ib. 4.651; ὡς μηδὲν ἀναίνοιντο ἔργον X. Cyr. 2.1.31.
    • 2 renounce, disown, φάος . . οὐκ ἠναίνετο A. Ag. 300; οὐδʼ οἷόν τʼ ἀνήνασθαι πόσιν E. Med. 237; of sexual favours, φιλότητα καὶ εὐνήν Hom. Epigr. 12.2; ἀναίνεται δὲ λέκτρα E. Hipp. 14, cf. El. 311, Pl.Com. 181, Men. 446; ἡμᾶς . . ἀναίνοιτʼ ἂν ἡ τοῦ διαλέγεσθαι δύναμις Pl. Phlb. 57e; εἰ . . ἀναίνει Φορμίωνα κηδεστήν D. 36.31.
  • II c. inf., refuse, decline to do, ἠναίνετο λοιγὸν ἀμῦναι Il. 18.450; ἕζεσθαι μὲν ἀνήνατο 23.204; and with pleon. neg., ἀναίνετο μηδὲν ἑλέσθαι he declined to take anything, 18.500; οὐκ ἀναίνομαι θανεῖν A. Ag. 1652, cf. Supp. 801; εἰ . . ἀναίνεται εἰ ἐγὼ ἔσομαι ὑὸς Μενεκλέους repudiates the prospect of my being . ., Is. 2.27.
  • III abs., refuse, αἴδεσθεν μὲν ἀνήνασθαι Il. 7.93; deny, οὐδʼ αὐτὸς ἀ. 9.116; ἐπειδὴ πάμπαν ἀναίνεαι Od. 14.149; ἀναινόμενος ταῦτα D. 61.48.
  • IV c. part., disown doing or having done, νικώμενος λόγοισιν οὐκ ἀναίνομαι I am not ashamed, A. Ag. 583; ἀναίνομαι τὸ γῆρας ὑμῶν εἰσορῶν I am ashamed to look on your old age, E. Ba. 251; θανοῦσα δʼ οὐκ ἀναίνομαι IA 1503, cf. HF 1124.—Chiefly poet., once in Pl.

ἀναίνομαι, aor. ἠνηνάμην, ἀνήνασθαι, die Sp. haben auch ἀνηνόμην als impf. (ἀν privat.; ohne Zstzg mit αἶνος, s. Buttmann Lexil. I.274 ; eigtl. verneinen, u. med. in Beziehung auf mich, daher), verweigern, versagen, abschlagen, ἔργον ἀεικές, eine ungebührliche Handlung zurückweisen, Od. 3.265 ; wie οὐδὲν ἔργον ἀν., sich jeder Arbeit unterziehen, Xen. Cyr. 2.1.31 ; δόσιν, ein Geschenk verweigern, Od. 4.651 ; bei Personen, τῶν ἄλλων οὔ πέρ τινʼ ἀναίνομαι οὐδʼ ἀθερίζω 8.212 ; Il. 9.679 ; γυναῖκας, Κάστορα, Eur. El. 311 ; vgl. Plat. Phil. 57e ; Dem. 36.31 Φορμίωνα κηδεστήν, den Phormion nicht zum Schwager haben wollen ; εἴ κεν ἀνήνηται ὁδίτην Theocr. 25.6 ; – Mit dem inf., ἠναίνετο λοιγὸν ἀμῦναι, er weigerte sich, Il. 1S, 450 ; Aesch. Ag. 1637, Suppl. 782 ; mit pleonastisch hinzutretender Negation, ἀναίνετο μηδὲν ἑλέσθαι, er weigerte sich, etwas zu nehmen, Il. 18.500 ; auch oft absol., sich weigern, Hom. – Mit dem partic., θανοῦσα δʼ οὐκ ἀναίνομαι Eur. I.A. 1503, wo es dann in die Bdtg sich schämen übergeht ; οὐκ ἀναίνομαι νικώμενος, ich schäme mich nicht, besiegt zu sein, Aesch. Ag. 569 ; ἀναίνομαι τὸ γῆρας ὑμῶν εἰσορῶν νοῦν οὐκ ἔχον, ich ärgere mich, euer Alter unverständig zu sehen, Eur. Bacch. 248 ; absolut in dieser Bdtg Herc.Fur. 1124. – sp.D. meiden, Call. Del. 46.

ἀναίνομαι

3 sing. aor. ἀνήνατο Il. 23.204: Od. 10.18.

3 sing. subj. ἀνήνηται Il. 9.510.

Infin. ἀνήνασθαι Il. 7.93: Od. 4.651, Od. 14.239, Od. 18.287. (ἀπ-.)

• • 1

    To refuse: δόσιν (i.e. to give it) Od. 4.651, Od. 18.287.

    To refuse to do something.

    With infin.: λοιγὸν ἀμῦναι Il. 18.450. Cf. Il. 18.500, Il. 23.204.

    Absol. Il. 7.93, Il. 9.510, 585, Il. 11.647: Od. 10.18, Od. 14.239.

  • 2

    To reject, spurn Il. 9.679.

    So in reference to a course proposed: ἔργον ἀεικές Od. 3.265.

    To refuse to have to do with (a person) Od. 8.212.

  • 3

    To refuse to entertain an idea; hence, to deny: ἀασάμην, οὐδʼ ἀναίνομαι Il. 9.116.

    To refuse to entertain expectation Od. 14.149.

ἀναίνομαι

• 1refuse, decline c. inf. Εὐξαντίου [Κρητ]ῶν μαιομένων ὃς ᾰνα[ίνετο] αὐταρχεῖν (ἀνάνατο coni. Wil.) Pae. 4.36

ἀναίνομαι , ipf. ἀναίνετο, aor. ἀνήνατο, ἠνήνατο, subj. ἀνήνηται, inf. ἀνήνασθαι: deny, refuse; in both senses w. inf., Il. 18.500, 450; governs both persons and things, σὲ δʼ ἀναίνεται ἠδὲ σὰ δῶρα, Il. 9.679; opp. ὑποδέχεσθαι, Il. 7.93.

ἀναίνομαι a_privat, αἶνος

• • • 1Dep. c. acc. to reject with contempt, turn oneʼs back on, spurn, Hom.: also simply to refuse, decline, Od., Xen.
    • 2to renounce, disown, Aesch., Eur.
  • IIc. inf. to refuse, decline to do, Il.; and with pleon. negat., ἀναίνετο μηδὲν ἑλέσθαι he said no, he had received nothing, Il.
  • IIIabsol. to refuse, deny, Hom.