ἀναισχυντέω
ἀναισχυντέω, to be shameless, behave impudently
- to be ἀναίσχυντος, to be shameless, behave impudently, Ar. Lys. 460, Th. 1.37, And. 2.4; πρός τινα X. Smp. 8.33: also c. part., ἀναισχυντεῖ ποιῶν he is impudent enough to do, Ar. Th. 708; ἀ. διαλεγόμενος Pl. Cri. 53c: c. acc. cogn., ποῖα . . ἀναισχυντοῦσιν Arist. Rh. 1383b12.
- 2 trans., treat shamelessly, and Pass., to be so treated, ὁ ἀναισχυντῶν πρὸς τὸν ἀναισχυντούμενον ib. 1412a6.
1 no tener vergüenza, no avergonzarse gener.
ὦ ξύμμαχοι γυναῖκες ... οὐκ ἀναισχυντήσετε;
ἀναισχυντήσεις διαλεγόμενος;
μὴ ἐπιτρέπετε ἀναισχυντεῖν
οἱ ἀναισχυντοῦντες
ποῖα δ' αἰσχύνονται καὶ ἀναισχυντοῦσιν
• no tener respeto ante actos religiosos
τοιαῦτα ποιῶν ὅδ' ἀναισχυντεῖ
2 comportarse obscena o impúdicamente esp. ref. a la pederastía
πρὸς ἀλλήλους
3 tr. tratar en forma desconsiderada
ὡς γὰρ ὁ λίθος πρὸς τὸν Σίσιφον, ὁ ἀναισχυντῶν πρὸς τὸν ἀναισχυντούμενον
la piedra es a Sísifo como el que se comporta desconsideradamente al que es tratado con desconsideración (se trata de explicar la λᾶας homérica, cf.
- to be shameless, behave impudently, Thuc.; πρός τινα Xen.