ἀναίτιος
ἀναίτιος, ἀναίτιος, guiltless, without blame or responsibility
- not being the fault or cause of a thing, guiltless, ἀναίτιον αἰτιάασθαι Il. 13.775, cf. Od. 20.135, etc.; αἰτία ἑλομένου, θεὸς ἀ. Pl. R. 617e; ἀναίτιος ἀθανάτοις guiltless before the gods, Hes. Op. 827, cf. E. Med. 730; ἀ. παρά τινι X. Cyr. 1.6.10; ἀ. αἷμα ἐκχέαι SIG 1181.6.
- 2 c. gen. rei, guiltless of a thing, Hdt. 1.129, 7.233, etc.; φόνου, κακῶν, A. Ag. 1505, Ch. 873; κακίας Pl. Ti. 42d; ἀφροσύνης X. Cyr. 1.5.10: οὐκ ἀναίτιόν ἐστι, c. inf., it is blamable to do, ib. 5.5.22.
- II not being the cause, τὸ ἀ. τιθέναι ὡς αἴτιον Arist. APr. 65b16, cf. Rh. 1401b30; having no cause, unjustifiable, κολάσεις Phld. Ir. p.52 W. Adv. -ως not in the form of a cause, ἀ. τὴν αἰτίαν ἔχειν Plot. 6.7.2; without assigning any reason, ὁλοσχερῶς καὶ ἀ. λεκτέον Simp. in Cael. 665.11.
- III uncaused, Plot. 3.1.1, Phlp. in Ph. 277.1: Sup., Sch. E. Hipp. 672. Adv. -ως without a cause, Gal. 10.36, S.E. P. 3.67, Simp. in Ph. 641.10; ἀ. γίγνεσθαι Alex.Aphr. in Metaph. 309.15.
I
1 de pers. no culpable, inocente
ἀναίτιον αἰτιάασθαι
ἀναίτιοι ἔργα τίνουσιν
αἰτία ἑλομένου, θεὸς ἀναίτιος
ἁ δὲ πόλις ἀ. καὶ ἀζάμιος [ἔσ]τω
τὸ ἀναίτιον αἷμα
καταδιδασκαλοῦντες τὰς ἀναιτίους ψυχάς
• c. dat. no culpable a los ojos de
ἀναίτιος ἀθανάτοισι
ἀναίτιος γὰρ καὶ ξένοις εἶναι θέλω
καὶ ἀναίτιος ἔσῃ παρὰ τοῖς σαυτοῦ
• c. gen. no culpable de
Μήδους μὲν ἀναιτίους τούτου ἐόντας
ὡς μὲν ἀναίτιος εἶ τοῦδε φόνου
ὅπως δοκῶμεν τῶνδ' ἀναίτιαι κακῶν εἶναι
κακίας
ἀφροσύνης
• como pred. neutr.
οὐδ' ... παρὰ σοῦ δέχεσθαι ἀναίτιόν ἐστιν
no es sin culpa aceptar algo que venga de ti
2 de abstr. no causado
εἰ ἀναίτιός τις εἰσάγοιτο κίνησις
στοιχεῖα
διότι τὰ κατὰ τύχην γινόμενα ἀναίτιά φαμεν εἶναι
• inmotivado, incausado
κολάσεις
οὔτε γὰρ ἀναίτιος νόσου σύστασίς ἐστιν
• tb. de Dios: de la Trinidad
ἀναίτιος γοῦν ὁ πατήρ καὶ ὁ υἱὸς καὶ τὸ ἅγιον πνεῦμα
3 que no es causa, no causal subst.
τὸ ἀναίτιον ὡς αἴτιον τιθέναι
II adv. -ως
1 inocentemente
φαγεῖν
2 no como una causa
ἀναιτίως τὴν αἰτίαν ἔχειν
3 sin dar una causa o razón
ὁλοσχερῶς καὶ ἀναιτίως λεκτέον
4 sin causa
εἰ δ' ἀναιτίως φθείρεται
τὸ μηδὲν ἀναιτίως γίγνεσθαι
ὑφ' ἑτέρου κινεῖσθαι ἤτοι ἀναιτίως κινηθήσεται
• de Dios Padre
τὸ μὲν ἀναιτίως εἶναι
ἐν ἀρχῇ ἀναιτίως
• Adv ., Sp. neben ἀγεννήτως, Plut. de an. procr. e Tim. b.
[ἀν- 1 + αἴτιος.]
Not blameworthy, blameless Il. 20.297: Od. 20.135, Od. 22.356.
Absol. Il. 11.654, Il. 13.775.
- 1of persons, not being the cause of a thing, guiltless, Hom., etc.
- 2c. gen. rei, guiltless of a thing, Hdt., Aesch., etc.: —οὐκ ἀναίτιόν ἐστι, c. inf. it is blamable to do, Xen.
-
…δέ τʼ ἀρείονʼ ἀτιμήσασʼ ἀποπέμπει. τὸν δʼ αὖτε προσέειπε περίφρων Εὐρύκλεια · οὐκ ἄν μιν νῦν, τέκνον, ἀναίτιον αἰτιόῳο. οἶνον μὲν γὰρ πῖνε καθήμενος, ὄφρʼ ἔθελʼ αὐτός, σίτου δʼ οὐκέτʼ ἔφη πεινήμεναι · εἴρετο γάρ…
Homer, Odyssey
-
…Ἄϊδοσδε κάτεισι πειθόμενος μύθοισιν Ἀπόλλωνος ἑκάτοιο νήπιος, οὐδέ τί οἱ χραισμήσει λυγρὸν ὄλεθρον. ἀλλὰ τί ἢ νῦν οὗτος ἀναίτιος ἄλγεα πάσχει μὰψ ἕνεκʼ ἀλλοτρίων ἀχέων, κεχαρισμένα δʼ αἰεὶ δῶρα θεοῖσι δίδωσι τοὶ οὐρανὸν εὐρὺν ἔχουσιν ; ἀλλʼ ἄγεθʼ…
Homer, Iliad
-
…ὀτοτοτοῖ. ἔα ἔα μάλα · πῶς ἔχει ; πῶς κέκρανται δόμοις ; ἀποσταθῶμεν πράγματος τελουμένου, ὅπως δοκῶμεν τῶνδʼ ἀναίτιαι κακῶν εἶναι · μάχης γὰρ δὴ κεκύρωται τέλος. οἴμοι, πανοίμοι δεσπότου πεπληγμένου · οἴμοι μάλʼ αὖθις ἐν τρίτοις…
Aeschylus, Libation Bearers
-
…δὲ γυναικὶ νεκροῦ τοῦδʼ ὁ παλαιὸς δριμὺς ἀλάστωρ Ἀτρέως χαλεποῦ θοινατῆρος τόνδʼ ἀπέτεισεν, τέλεον νεαροῖς ἐπιθύσας. ὡς μὲν ἀναίτιος εἶ τοῦδε φόνου τίς ὁ μαρτυρήσων ; πῶς πῶς ; πατρόθεν δὲ συλλή πτωρ γένοιτʼ ἂν ἀλάστωρ. βιάζεται δʼ…
Aeschylus, Agamemnon
-
…καὶ μὴ αὐτὸν ἔχειν, δικαιότερον εἶναι Μήδων τεῷ περιβαλεῖν τοῦτο τὸ ἀγαθὸν ἢ Περσέων. νῦν δὲ Μήδους μὲν ἀναιτίους τούτου ἐόντας δούλους ἀντὶ δεσποτέων γεγονέναι, Πέρσας δὲ δούλους ἐόντας τὸ πρὶν Μήδων νῦν γεγονέναι δεσπότας. Ἀστυάγης μέν…
Herodotus, The Histories
-
…πάλιν ἄγγελος εἶμʼ Ἀχιλῆϊ. εὖ δὲ σὺ οἶσθα γεραιὲ διοτρεφές, οἷος ἐκεῖνος δεινὸς ἀνήρ · τάχα κεν καὶ ἀναίτιον αἰτιόῳτο. τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ · τίπτε τὰρ ὧδʼ Ἀχιλεὺς ὀλοφύρεται υἷας Ἀχαιῶν, ὅσσοι δὴ…
Homer, Iliad
-
…Ἴλιος αἰπεινή · νῦν τοι σῶς αἰπὺς ὄλεθρος. τὸν δʼ αὖτε προσέειπεν Ἀλέξανδρος θεοειδής · Ἕκτορ ἐπεί τοι θυμὸς ἀναίτιον αἰτιάασθαι, ἄλλοτε δή ποτε μᾶλλον ἐρωῆσαι πολέμοιο μέλλω, ἐπεὶ οὐδʼ ἐμὲ πάμπαν ἀνάλκιδα γείνατο μήτηρ · ἐξ οὗ…
Homer, Iliad
-
…, ἑτέρου δʼ ἐν ᾧ ἀπολογήσασθαι. τούτων δὲ γιγνομένων οἱ μὲν ἀδικοῦντες τεύξονται τῆς μεγίστης τιμωρίας, οἱ δʼ ἀναίτιοι ἐλευθερωθήσονται ὑφʼ ὑμῶν, ὦ Ἀθηναῖοι, καὶ οὐκ ἀδικοῦντες ἀπολοῦνται. ὑμεῖς δὲ κατὰ τὸν νόμον εὐσεβοῦντες καὶ εὐορκοῦντες…
Xenophon, Hellenica
-
…, τοῦ δʼ ἤκουσʼ ἱερὴ ἲς Τηλεμάχοιο, αἶψα δʼ ἑὸν πατέρα προσεφώνεεν ἐγγὺς ἐόντα · ἴσχεο μηδέ τι τοῦτον ἀναίτιον οὔταε χαλκῷ · καὶ κήρυκα Μέδοντα σαώσομεν, ὅς τέ μευ αἰεὶ οἴκῳ ἐν ἡμετέρῳ κηδέσκετο παιδὸς ἐόντος, εἰ…
Homer, Odyssey
-
…. ἄλλοτε μητρυιὴ πέλει ἡμέρη, ἄλλοτε μήτηρ. τάων εὐδαίμων τε καὶ ὄλβιος, ὃς τάδε πάντα εἰδὼς ἐργάζηται ἀναίτιος ἀθανάτοισιν, ὄρνιθας κρίνων καὶ ὑπερβασίας ἀλεείνων .…
Hesiod, Works and Days