ἀνακαθαρτικός
ἀνακαθαρτικός, promoting vomiting
ἀνακαθ-αρτικός, ή, όν,
- promoting vomiting, Dsc. 1.71.
- II for cleansing, Meges ap. Orib. 44.24.7, cf. Paul.Aeg. 4.41.
1 medic. que limpia por arriba, vomitivo, purgante de ciertos fármacos
ἐγκλύζειν χρὴ τοῖς ἀνακαθαρτικοῖς
ῥητίνη
2 subst. τὸ ἀνακαθαρτικόν propiedad de limpieza Clem.Al.Paed.1.11.96.
ἀνακαθαρτικός, ή, όν, qui purge par le haut, Diosc. 5, 114.
Étym. ἀνακαθαίρω.
ἀνακαθαρτικός, zum Reinigen, bes. zum Erbrechen tauglich, bei den Aerzten.