ἀνασκευαστικός
ἀνασκευαστικός, destructive
ἀνασκευ-αστικός, ή, όν,
- destructive, in Logic, ἀ. τόποι Arist. Top. 152b37. Adv. -κῶς destructively, by way of refutation, Id. APr. 52a38.
- 2 c. gen., destructive of, ἀλλήλων S.E. M. 8.196.
- II restorative, curative, Sor. 2.50, Dsc. 1.33. Adv. -κῶς Herod.Med. ap. Orib. 5.30.17.
I
1 destructivo
op. κατασκευαστικός: ἀ. τόπος
• c. gen.
ἀ. ἀλλήλων αἰτίας
• en ret. forense de una definición refutatorio e.d. que no admite una disyuntiva al negar el cargo de la acusación, Fortunat.Rh.91.7.
2 curativo subst.
τὰ ἀ.
II adv. -ῶς
1 destructivamente
δείκνυται
2 con métodos terapéuticos Herod.Med. en Orib.5.30.17.
ἀνασκευαστικός, ή, όν :
1 propre à renverser, à détruire, gén. Sext. M. 8, 196 ; p. suite, propre à réfuter, Arstt. Top. 7, 2 ||
2 propre à guérir, Diosc. 1, 39.
Étym. ἀνασκευάζω.
ἀνασκευαστικός, 1) widerlegend, Arist. top. 2.2 ; Theon progymn. 3.
2) zum Wiederherstellen geschickt.
2) zum Wiederherstellen geschickt.