ἀναστοιχείωσις
ἀναστοιχείωσις, dissolution
ἀναστοιχεί-ωσις, εως, ἡ,
- dissolution, Alex.Aphr. Pr. 1.79, Lyd. Mens. 4.26, cf. 40; of the body, Gal. 7.251.
1 descomposición
ὥσπερ ἀ. αὐτοῖς γίνεται
• descomposición, desintegración
τοῦ οὐρανοῦ ἅμα τῇ γῇ πάλιν ἀ. ἔσται
2 restauración, recomposición
τοῦ παντός
ἀναστοιχείωσις, εως (ἡ) action de ramener à ses éléments primitifs, A. Aphr. Probl. 1, 79 ; d’où régénération, Nyss. 3, 523.
ἀναστοιχείωσις, ἡ, Auflösung in Elemente, Sp.