ἀναστένω
ἀναστένω, to groan aloud
ἀνα-στένω,
- groan aloud, A. Ag. 546, 1286, S. Tr. 939.
- II bemoan, c. acc., Archil. 9.8, E. IT 551.
I abs. lamentarse A.A.546, 1286,
κηδείῃ βασιλῆος ἀνέστενον
ἀνέστενε πρὸς αὑτὸν ἀφορῶν
gimió considerando su situación
II c. ac.
1 de cosa o adv. quejarse, llorar por
αἱματόεν δ' ἕλκος
τὸν ὄλβον αὐτοῦ
τί ποτ' ἀναστένεις
βραχὺ δ' ἀ.
βαρύ
2 de pers. o personif. llorar a
πόσιν
πάτραν
σ' ὁρῶσ' ἀναστένω
ἀνα·στένω (seul. prés. et impf. ἀνέστενον) gémir, Eschl. Ag. 546, etc. ; Soph. Ph. 737, etc. ; Eur. Hec. 184, etc. ; avec l’acc. gémir sur, Eur. I.T. 551.
ἀναστένω, aufseufzen, laut wehklagen, Aesch. Ag. 532 ; Soph. Phil. 227 u. sonst Tragg.; auch τινά, z.B. ἕλκος, beklagen, Archil. frg. 48 ; Eur. Hel. 1528 ; Luc. Asin. 26.
ἀναστένω
only in pres.
- Ito groan aloud, Aesch.
- IIlike ἀναστενάχω, c. acc., Eur.