ἀνάστημα
ἀνάστημα, height
- height, Thphr. HP 9.9.5; of animals, D.S. 5.17 (pl.); τὸ τῆς ἡλικίας ἀ. J. AJ 2.9.6; ἀ. βασιλικόν royal majesty, D.S. 19.92; ἀ. τραγικόν D.Chr. 18.7 (prob.l.); ἡ ψυχὴ γαῦρόν τι ἀ. λαμβάνουσα Longin. 7.2 (prob.).
- 2 protuberance, prominence, Simp. in Cael. 480.15.
- 3 high ground, in pl., Str. 2.3.2, D.S. 2.14, etc.
- 4 erection, building, Epict. Gnom. 62 (pl.): metaph., structure, φιλοσοφίας Phld. Herc. 1457.10.
- 5 eruption, φλυκταινῶν Lyd. Ost. 35:—also ἀνάστεμα, LXX Ju. 9.10.al.
I abstr.
1 altura
• estatura de una pers.
τὸ τῆς ἡλικίας ἀ.
• alzada
• fig. dignidad, majestad
ἡ ψυχὴ καὶ γαῦρόν τι ἀ. λαμβάνουσα
ἀ. βασιλικόν
ἀ. τραγικόν
2 restauración, reparación
εἰ μή τὸ τοῦ Ἀδὰμ σύμπτωμα εἰς ἀσύγκριτον ἀ. Χριστὸς ἀνεστήσατο
3 erupción
φλυκταινῶν
II concr.
1 región alta, altura gener. plu., Plb.34.1.16, Str.2.3.2, D.S.2.14
• prominencia, saliente Simp.in Cael.480.15
• cubo de la rueda, Sm.Ez.1.18
• defensa, colmillo
2 estructura, edificio
πολυτέλεια τῶν ἀ.
ἀ. φιλοσοφίας
• creación
εἶπεν ὁ παντοκράτωρ ... κοινὸν ἀ. δῶμεν
ἀπολέσει πᾶν τὸ ἀνάστημα
3 guarnición en un lugar alto
τῶν ἀλλοφύλλων