ἀναστενάχω
ἀναστενάχω, to groan aloud over, bemoan
ἀνα-στενάχω, c. acc. pers.,
- groan aloud over, bemoan, bewail aloud, Il. 23.211:—so in Med., 18.315, 355.
1 c. ac. de pers. llorar a, lamentarse por
τὸν πάντες ἀναστενάχουσιν
• en v. med. mismo sent.
Πάτροκλον ἀνεστενάχοντο
2 abs. suspirar, quejarse
ἀναστενάχων ἀπεκώκυεν ἱερὸς ὄρνις
ἀνα·στενάχω (seul. prés.) [ᾰχ] gémir sur, acc. Il. 23, 211 ||
Moy. m. sign. Il. 18, 315, 355.
ἀναστενάχω, laut beseufzen, bejammern, τινά, Il. 23.211 ; auch med., 18.315, 355, wie Sp. Ep.
ἀναστενάχω
[ἀνα- 6.]
To groan aloud over, lament, bewail Il. 23.211.
In mid. Il. 18.315, 355.
ἀναστενάχω , mid. ipf. ἀνεστενάχοντο: fetch sighs, groan; τινά (bewail), Il. 23.211. (Il.)
ἀναστενάχω
- c. acc. pers. to groan aloud over, bemoan, c. acc., Il.; so in Mid., Il.