ἀνεπανόρθωτος
ἀνεπανόρθωτος, irreparable
ἀνεπ-ανόρθωτος, ον,
- irreparable, ἀτύχημα J. AJ 16.11.3; incorrigible, Iamb. VP 22.102; uncorrected, Plu. Adul. 2.49b, Arr. Epict. 3.1.11.
- II not to be amended, perfect, Ph. 2.614.
I no corregido, torcido
τὰ μὲν ἐλλιπῆ καὶ ἀτελῆ τὰ δ' ὅλως ἀνεπανόρθωτα ποιῶν
(el adulador) haciendo unas cosas defectuosas e incompletas y otras completamente torcidas
II
1 irreparable
τὸ ἀτύχημα
πρᾶγμα
• incorregible
κακία
2 perfecto
τέχνη
ἀν·επανόρθωτος, ος, ον :
1 qu’on ne peut redresser, incorrigible, Plut. M. 49b ||
2 non corrigé, Arr. Epict. 3, 1, 11 ||
3 qui n’est pas à corriger, parfait, Phil. 2, 614.
Étym. ἀν-, ἐπανορθόω.
ἀνεπανόρθωτος, unverbesserlich, Plut. am. et ad. discr. 1 ; Iambl. v. P. 22.