ἀνταμύνομαι
ἀνταμύνομαι, to defend oneself against, resist
ἀντᾰμύνομαι [ῡ], Med.,
- defend oneself against another, resist, Th. 4.19.
- II requite, ἐχθρὸν κακοῖς S. Ant. 643; οἱ ἀνταμυνόμενοι Th. 3.84.
1 defenderse, resistir
ἀνταμ[ύνεται δ' ὅδε
2 castigar
ὡς καὶ τὸν ἐχθρὸν ἀνταμύνωνται κακοῖς
• vengarse
οἱ ἀνταμυνόμενοι
ἐπιτίθεται τοῖς ἐπιθεμένοις καὶ ἀντημύνατο
ἀντ·αμύνομαι [ᾰμῡ]
1 repousser à son tour, se venger de, Thc. 3, 84 ; τὸν ἐχθρὸν κακοῖς, Soph. Ant. 643, infliger des maux en représaille à l’ennemi (de sa famille) ||
2 se défendre, résister, Thc. 4, 19.
ἀνταμύνομαι, sich dagegen verteidigen, Thuc. 4.19 ; sich an Jemand rächen, τὸν ἐχθρὸν κακοῖς Soph. Ant. 639.
ἀνταμύνομαι
- IMid. to defend oneself against, resist, Thuc.
- IIto requite, τινὰ κακοῖς Soph.