ἀντιστατέω
ἀντιστατέω, to resist, oppose
ἀντιστᾰτ-έω,
- = ἀνθίσταμαι, resist, oppose, esp. as a political partisan, Hdt. 3.52; τινί Pl. Grg. 513c, J. AJ 18.9.2, cf. Ph. 1.205, al.; πρός τι Plu. Praec. 2.802b; trans., τῷ φόβῳ τὸ κλέος Lib. Vit. 1.7.
1 resistir, oponerse c. dat.
ἀντιστατεῖ μοι
λόγοις
• c. prep. y ac.
ἐς τόν σε ἥκιστα ἐχρῆν
πρὸς τὸ ἔργον
2 con ac. y dat. oponer
τῷ φόβῳ τὸ κλέος
ἀντιστατέω-ῶ [τᾰ] résister, s’opposer à, dat. Plat. Gorg. 513c ; avec πρός et l’acc. Plut. M. 802b ; abs. Hdt. 3, 62.
Étym. ἀντιστάτης.
ἀντιστατέω, Widerstand leisten, sich widersetzen, Her. 3.52 ; τινί Plat. Gorg. 513c u. Sp.
ἀντιστατέω
from ἀντιστάτης
- to resist, oppose, τινί Plat.; absol., Hdt.