ἀντιστατικός
ἀντιστατικός, of or for a counter-plea
ἀντιστᾰτ-ικός, ή, όν,
- of or for a counter-plea (cf. ἀντίστασις III), Hermog. Stat. 5, 10.
I
1 opuesto, hostil
φύσεις τῶν δαιμόνων
2 equilibrado
ἀντίθεσις
II adv. -ῶς en oposición Gr.Nyss.M.44.645D.
ἀντιστατικός, ή, όν [τᾰ] t. de rhét. propre à un rapprochement, à une comparaison, Hermog. 40, 3.
Étym. ἀνθίστημι.
ἀντιστατικός, Widerstand leistend ; bei Rhett. zum Gegenüberstellen, zur Vergleichung gehörig.