ἀπαλλοτρίωσις
ἀπαλλοτρίωσις, alienation
ἀπαλλοτρί-ωσις, εως, ἡ,
- alienation, λέγω ἀπαλλοτρίωσιν δόσιν καὶ πρᾶσιν Arist. Rh. 1361a22, cf. CIG 3281 (Smyrna).
- 2 estrangement, γονέων Vett.Val. 2.37 (pl.); φιλτάτων Gal. 19.181.
1 enajenación
λέγω ἀπαλλοτρίωσιν δόσιν καὶ πρᾶσιν
llamo enajenación a la donación y la venta
2 separación
γονέων
φιλτάτων
• abominación
τῆς πορνείας σου
ἀπαλλοτρίωσις, εως (ἡ)
1 aliénation (d’une propriété, d’un objet) Arstt. Rhet. 1, 5, 7 ||
2 action de devenir étranger à, gén. Spt. Jer. 13, 27.
Étym. ἀπαλλοτριόω.
ἀπαλλοτρίωσις, ἡ, die Veräußerung, Arist. rhet. 1.5 erkl. δόσις καὶ πρᾶσις.
ἀπαλλοτρίωσις
from ἀπαλλοτριόω
- alienation, Arist.