ἀποβίωσις
ἀποβίωσις, ceasing to live, death
ἀποβί-ωσις, εως, ἡ,
- ceasing to live, death, Plu. E apud Delph. 2.389a, CIG 4253 (Lycia), al.
muerte
μετὰ τὴν ἀποβίωσιν τοῦ πατρός
ἀπο·βίωσις, εως (ἡ) mort, Plut. M. 389a ; Luc. Philops. 29.
Étym. ἀποβιόω.
ἀποβίωσις, ἡ, das Ableben, Plut. de Εἰ ap. Delph. 9.