ἀποβολεύς
ἀποβολεύς, one who has lost
ἀποβολ-εύς, έως, ὁ,
- one who has lost, ὅπλων Pl. Lg. 944b.
el que ha tirado, abandonado
ὅπλων
ἀποβολεύς, έως (ὁ) qui rejette ou laisse tomber, Plat. Leg. 944b.
Étym. ἀποβάλλω.
ἀποβολεύς, ὁ, der Wegwerfer, ὅπλων Plat. Legg. XII.944b ; von ῥίψασπις verschieden.