ἀποκωλυτέον
ἀποκωλυτέον, one must forbid
ἀποκωλ-ῡτέον,
- one must forbid, Sor. 2.42.
hay que impedir
τὴν παράληψιν
ἀποκωλυτέον [ῡ] vb. du suiv. Sor. Obst. p. 240 Dietz.
ἀποκωλυτέον, one must forbid
hay que impedir
τὴν παράληψιν