ἀπολάμπω
ἀπολάμπω, to shine
- shine or beam from, αἰχμῆς ἀπέλαμπʼ εὐήκεος (sc. φῶς) Il. 22.319, cf. Ar. Av. 1009; ἀστὴρ ὣς ἀπέλαμπεν Il. 6.295, Od. 15.108: —Med., χάρις ἀπελάμπετο grace beamed from her, Il. 14.183, cf. Od. 18.298; χρυσοῦ ἀπολάμπεται gleams with gold, Luc. Syr.D. 30.
- 2 reflect light, Epicur. Ep. 2 p.51 U.
- II c. acc. cogn., αὐγὴν ἀ. Luc. Dom. 8; ἀστραπῆς κάλλος Callistr. Stat. 5; θεῖόν τι Philostr. Im. 1.16.
I intr.
1 resplandecer, brillar
ἀστὴρ δ' ὣς ἀπέλαμπεν
ἀπέλαμψε βίος
• c. ac. int.
στολῇ θεῖον ... ἀπολαμπούσῃ
• c. gen. de origen salir un centelleo
αἰχμῆς ἀπέλαμπ'
• en v. med.
πῦρ δ' ὣς ὀφθαλμῶν ἀπελάμπετο
ὁ νηὸς χρυσοῦ ... πολλοῦ ἀπολάμπεται
• fig. en v. med.
χάρις δ' ἀπελάμπετο πολλή
un gran encanto se derramabaκεράων ἀπελάμπετο κόσμος
• tb. en v. act. de un orador
ὥσπερ ... ἀστὴρ ἀπέλαμπεν
2 reflejar la luz
(τοῦ ἀέρος) πάλιν ἀπολάμποντος
II tr. irradiar
αὐγήν τινα
[ἀπο- 1.]
To shine forth, gleam Il. 19.381, Il. 6.295: = Od. 15.108.
In mid. Il. 14.183: = Od. 18.298.
Impers. with genit.: αἰχμῆς ἀπέλαμπεν (a gleam came from. . .) Il. 22.319.
- to shine or beam from a thing, of light, Il.; so in Mid., χάρις ἀπελάμπετο grace beamed from her, Hom.