ἀποκυέω
ἀποκυέω, to bear young, bring forth
ἀποκῠ-έω,
- bear young, bring forth, c. acc., Arist. Fr. 76, interpol. in D.H. 1.70, Plu. Sull. 37: abs., Luc. DMar. 10.1: metaph., ἡ ἁμαρτία ἀ. θάνατον Ep.Jac. 1.15, cf. Ph. 1.214:—Pass., of the child, Plu. Lyc. 3. Hdn. 1.5.5 (Pass. part. ἀποκυόμενα Ph. 2.202, 397).
1 dar a luz, parir c. ac.
τὸν Ὅμηρον
θυγάτριον
ἀποκυηθὲν ἄρρεν
• abs., Plu.2.242c, Luc.DMar.9.1, Ael.VH 5.4, Aesop.251.1
• fig.
ὦ ... γύναι τὴν εὐσέβειαν ὁλόκληρον ἀποκυήσασα
ἡ δὲ ἁμαρτία ... θάνατον
ἀπεκύησεν ἡμᾶς λόγῳ ἀληθείας
ἡ ἐπιστήμη ... τόνδε τὸν κόσμον
μοναστήρια
2 concebir
(ἡ βοῦς) ἀπεκύησε καὶ ἐγέννησε τέκνον
ἀπο·κυέω-ῶ, mettre au monde, enfanter, DH. 1, 70 ; Plut. Syll. 37 ; Luc. D. mar. 10, 1, etc. ; fig. en parl. du péché qui enfante la mort, NT. Jac. 1, 15.
ἀποκυέω, gebären, Dion.Hal. 1.70 Luc. Plut., auch von Tieren ; übh. hervorbringen, NT.
Strong 616
**
prop., "the medical word for birth as the close of pregnancy" (Hort, Ja., 26 f.). In κοινή, "an ordinary syn. of τίκτω, but definitely 'perfectivised' (M, Pr., 111 ff.; MM, s.v.) by the
ἀποκυέω
- to bear young, bring forth, c. acc., Plut., Luc.:—metaph., ἡ ἁμαρτία ἀπ. θάνατον NTest.