ἀποτρόπιος
ἀποτρόπ-ιος, ον, = foreg., Orph. A. 481.
conjurador
ἐνοπαί
ἀποτρόπιος, ος, ον, qui détourne, Orph. Arg. 483.
Étym. ἀπότροπος.
ἀποτρόπιος, = ἀποτρόπαιος, abmahnend, Orph. Arg. 483.
conjurador
ἐνοπαί