ἀποτρύω
ἀποτρύω, to rub away, wear out
ἀποτρύω [ῡ],
- rub away, wear out, ἐλπίδα S. Tr. 125 (lyr.); ζῷον πόνοις Ph. 2.341; χρόνῳ καὶ δαπάνῃ τινὰ ἀ. Plu. Aem. 13:—Med., γῆν ἀποτρύεσθαι S. Ant. 339 (lyr.):—Pass., ἀποτετρυμένος harassed, Hierocl. p.53 Al., cf. Plu. CG 6.
1 tr. atribular, fatigar, agotar
πόνοις ἀποτρῦσαι ... τὸ ζῷον
χρόνῳ καὶ ... δαπάνῃ τὸν Αἰμίλιον
• en v. med. mismo sent.
Γᾶν ... ἀκαμάταν ἀποτρύεται
(el hombre) fatiga a la Tierra incansable
• en v. pas.
τοὺς ἐλέφαντας ἐν ταῖς πορείαις ἀποτετρυμένους
ἀποτετρυμένους τοῖς θυραίοις καμάτοις
ἤδη ψυχᾶς ἀποτρυομένας
estando ya mi alma extenuada
• fig. de cosas agotar
ἐλπίδα
2 intr. en v. med. mostrarse reacio o cansado
πρὸς οὐδέν
ἀπο·τρύω, fatiguer, épuiser : τινά τινι, Plut. Æmil. 13, qqn par qqe ch. ; fig. ἐλπίδα, Soph. Tr. 124, épuiser, c. à d. perdre l’espérance ||
Moy. fatiguer, épuiser, acc. Soph. Ant. 339.
ἀποτρύω, abreiben, ermüden, γῆν ἀποτρύεται, er ermüdet durch Anbau die Erde, Soph. Ant. 339 ; ἀποτρύειν ἐλπίδα, ermüdet die Hoffnung aufgeben, Tr. 124, Schol. ἀπογνῶναι. Auch Sp., Plut. Aem. 13 : pass. C.Gracch. 6.
ἀποτρύω
- to rub away, wear out, Soph.:— Mid., γῆν ἀποτρύεσθαι to vex constantly the earth, by working it, Soph.