ἀρρίζωτος
ἀρρίζωτος, not rooted
ἀρρίζωτος [ῑ], ον,
- not rooted, Arist. HA 548a5, Thphr. CP 3.7.3.
no enraizado, que se adhiere sin raíces
οἱ δὲ σωλῆνες καὶ κόγχαι ἀρρίζωτοι διαμένουσιν
ἀ·ρρίζωτος, ος, ον, non enraciné, Arstt. H.A. 5, 15, 20 ; Th. C.P. 5, 1.
Étym. ἀ, ῥιζόω.
ἀρρίζωτος, nicht eingewurzelt, Theophr.; von Schaltieren, Arist. H.A. 5.15.