ἀρρύπωτος
ἀρρύπωτος [ῠ], ον,
- = ἀρρύπαντος, dub. l. in Sch. A. Pers. 614.
limpio, puro
τὸ φιληδονίας ἀρρύπωτον
ἀ·ρρύπωτος, ος, ον [ῠ] non souillé, Bas. 4, 132 Migne.
Étym. ἀ, ῥυπόω.
ἀρρύπωτος, beschmutzt, Schol. Aesch. Pers. 613.