ἀρρύπαντος
ἀρρύπαντος, unsoiled
ἀρρύπαντος [ῠ], ον,
- unsoiled, Eust. 598.43. Adv. -τως, gloss on καθαρῶς, Tz.ad Hes. Op. 337.
que no está sucio, limpio
τὰ γὰρ λευκὰ καὶ καθαρὰ καὶ φωτεινὰ καὶ ἀρύπαντα
τὰ δὲ ἀνωτάτω καθαρώτατα εἰσι καὶ ἀρρύπαντα
• en lit. crist., fig. de pers. puro, no mancillado de la Virgen, Nil.M.79.189C, de Cristo
ὁ ἀ. καὶ καθαρός
ἀρρύπαντος, nicht beschmutzt.