ἀτιμητέον
ἀτιμητέον, one must hold in disesteem
ἀτῑμ-ητέον,
- one must hold in disesteem, συκοφάντας Isoc. 15.175.
hay que despreciar
συκοφάντας
ἀτιμητέον [ῑ] vb. d’ἀτιμάω, Isocr. Antid. 175.
Étym. conj. ἀτιμωτέον.