ἀτιμώρητος
ἀτιμώρητος, unavenged
ἀτῑμώρ-ητος, ον,
- unavenged, i.e.,
- I unpunished, ἀ. γίγνεσθαι to escape punishment, Hdt. 2.100, Th. 6.6, etc.; ἀ. ἁμαρτημάτων unpunished for . ., Pl. Lg. 959c. Adv. ἀτῑμωρή-τως with impunity, ib. 762d.
- II for whom no revenge has been taken, Antipho 3.3.7; ἀτιμώρητον ἐᾶν θάνατον Aeschin. 1.145.
- III undefended, unprotected, Th. 3.57.
I
1 impune, no castigado
ὅκως ἀ. γένηται
• c. gen.
κακῶν ἁμαρτημάτων
por sus malas acciones
2 no vengado de la pers. en un homicidio involuntario, Antipho 3.3.7,
ἀτιμώρητον ἐᾶν θάνατον
ἵνα ὁ φίλος μὴ ἀ. γένοιτο
II indefenso
ἐρῆμοι καὶ ἀτιμώρητοι
III adv. -ως impunemente
κολάζειν
ἀ·τιμώρητος, ος, ον [ῑ]
I (τιμωρέω)
1 non vengé, Ant. 123, 18 ; Eschn. 20, 22 ||
2 non secouru, non défendu, Thc. 3, 57 ||
II (τιμωρέομαι) impuni, Hdt. 2, 100 ; Thc. 6, 6 ; Plat. Luc. etc. ; avec le gén. ἀ. ἁμαρτημάτων, Plat. Leg. 959c, qui n’a pas reçu ou ne reçoit pas le châtiment de ses fautes.
Étym. ἀ, τιμωρέω.
ἀτιμώρητος, [ῑ], ungerächt,
1) an dem man keine Rache genommen hat, ungestraft, γίγνεσθαι, der Strafe entgehen, Her. 2.100 ; Thuc. 6.6 ; κακῶν ἁμαρτημάτων, für, Plat. Legg. XII.959e ; ἀφιέναι τινὰ ἀτ. Dinarch. 1.29.
2) dem man keine Genugtuung verschafft hat, ohne Hilfe, Thuc. 3.57 ; θάνατον ἀτιμώρητον ἐᾶσαι Aesch. 1.145.
1) an dem man keine Rache genommen hat, ungestraft, γίγνεσθαι, der Strafe entgehen, Her. 2.100 ; Thuc. 6.6 ; κακῶν ἁμαρτημάτων, für, Plat. Legg. XII.959e ; ἀφιέναι τινὰ ἀτ. Dinarch. 1.29.
2) dem man keine Genugtuung verschafft hat, ohne Hilfe, Thuc. 3.57 ; θάνατον ἀτιμώρητον ἐᾶσαι Aesch. 1.145.
ἀτιμώρητος
- unavenged, i. e.,
- Iunpunished, ἀτ. γίγνεσθαι to escape punishment, Hdt., Thuc.:— adv. -τως, with impunity, Plat.
- IIfor which no revenge has been taken, ἀτιμώρητον ἐᾶν θάνατον Aeschin.
- IIIundefended, unprotected, Thuc.