ἀφορμητικός
ἀφορμητικός, of repulsion
ἀφορμ-ητικός, ή, όν, (cf. foreg. II)
- of repulsion, δύναμις, opp. ὁρμητικός, Arr. Epict. 1.1.12.
de rechazo, de repugnancia
ἐδώκαμέν σοι ... τὴν δύναμιν ταύτην τὴν ὁρμητικήν τε καὶ ἀφορμητικήν
ἀφορμητικός, ή, όν, qui éprouve de la répugnance, de l’aversion (p. opp. à ὁρμητικός), t. stoïc. Arr. Epict. 1, 1, 12.
Étym. ἀφορμάω ; v. ἀφορμή.