ἐκτελής
ἐκτελής, brought to an end, perfect
ἐκτελ-ής, ές, (τέλος)
- brought to an end, perfect, ἀγάθʼ ἐκτελῆ γενέσθαι A. Pers. 218; of corn, ripe, Hes. Op. 466; also of persons, ἤδη πεφυκότʼ ἐκτελῆ νεανίαν E. Ion 780, cf. A. Ag. 105 (lyr., s. v.l.). Adv. -λῶς in full, completely, BGU 1116.9 (i B. C.).
I perfecto, completo, llegado a su desarrollo
εὔχεσθαι ... ἐκτελέα βρίθειν Δημήτερος ἱερόν ἀκτήν
• de pers. cumplido, hecho y derecho
ἄνδρες
πεφυκότ' ἐκτελῆ νεανίαν
• de abstr. cumplido
αἰτοῦ (a los dioses) ... τὰ δ' ἀγάθ' ἐκτελῆ γενέσθαι σοί
II adv. -ῶς completamente, por completo
ὃν (φόρον) διορθώσεται ... ἐ.
ἐκ·τελής, ής, ές :
1 achevé, accompli, parfait, Eschl. Pers. 218 ; en parl. de pers. Eur. Ion 780 ||
2 p. suite, mûr, Hés. O. 464.
Étym. ἐκ, τέλος.
ἐκτελής, ές, vollendet ; ἀγαθά, ἄνδρες, Aesch. Pers. 214, Ag. 105 ; νεανίας, vollständig ausgewachsen, Eur. Ion 780 ; reif, Δημήτερος ἀκτή Hes. O. 464.
ἐκτελής
ἐκ-τελής, ές
τέλος
- brought to an end, perfect, Aesch.; of corn, ripe, Hes.; of persons, Eur.