ἐμμενετικός
ἐμμενετικός, disposed to abide by
ἐμμεν-ετικός or ἐμμεν-ητικός, ή, όν,
- disposed to abide by, τῷ λογισμῷ, τῇ δόξῃ, Arist. EN 1145b11, 1151b5; τοῖς ὀρθῶς κριθεῖσι Stoic. ap. Stob. 2.7.5b2: c. gen., ἕξις -ητικὴ νόμου Pl. Def. 412b. Adv. -ητικῶς Chrysipp.Stoic. 3.73.
I
1 que se mantiene firme en de pers. y abstr., c. dat.
ἐ. τῷ λογισμῷ
que se atiene a la razón op. ἐκστατικὸς τοῦ λογισμοῦ ‘que se aparta de la razón’τῇ δόξῃ
καρτερία δὲ ἐπιστήμη ἐ. τοῖς ὀρθῶς κριθεῖσι
ἕξις ἐ. νόμου
• que resiste
ἐν τῷ πολέμῳ
2 a lo que uno se aferra
τὰ δὲ ... εὐφραίνοντι ἐμμενετικὰ τε καὶ ἀναπόβλητα
II adv. -ῶς con firmeza, manteniéndose firme
εἰ ... ποιεῖ ... τὰ δὲ ἐ.
ἐμμενετικός, ή, όν, qui persévère ou qui persiste dans, dat. Arstt. Nic. 7, 1, 6.
ἐμμενετικός, ή, όν, bleibend in, beharrend bei Etwas, τῷ λογισμῷ, neben ἐγκρατής, Arist. Eth. 7.1.6. – Sp.