ἐμμεμαώς
ἐμμεμαώς, in eager haste, eager
ἐμμεμᾰώς, υῖα, ός,
- in eager haste, eager, of persons, Il. 5.142, al., Plu. QConv. 2.619e, etc.; of things, ἠχή (or πέτρη) Hes. Sc. 439: later c. dat., ἐμμεμαὼς Βέβρυξι A.R. 2.121. (Cf. *μάω, μέμονα.)
enardecido, ansioso, furioso de pers. y asim.
ἐς δίφρον ἔβαινε ... ἐμμεμαυῖα θεά
ἐ. Βέβρυξιν
ὁ (λέων) ἐ. βαθέης ἐξάλλεται αὔλης
ἣ (πέτρη) δέ τε ἠχῇ ἔρχεται ἐμμεμαυῖα
la piedra (desprendida del monte) avanza furiosa con estrépito
ἐμμεμαώς, αυῖα, αός [μᾰ] ardent, impétueux, furieux, Il. 5, 142, etc. ; Hés. Sc. 439 ; τινι, A. Rh. 2, 121, contre qqn.
Étym. ἐν, μέμαα.
ἐμμεμαώς, (μέμαα), nur als partic., anstrebend, anstürmend, heftig, dem γλυκύθυμος u. ἀγανόφρων entgeggstzt, Il. 20.467 ; vom Löwen, 5.142 ; sp.D., ἐμμεμαὼς Βέβρυξιν Ap.Rh. 2.121 ; von leblosen Dingen, ἠχή Hes. Sc. 439.
ἐμμεμαώς , υῖα, du. -ῶτε, pl. -ῶτες (μέμαα): eager, vehement.
ἐμμεμαώς
ἐν, Μάω
- in eager haste, eager, of persons, Il.