ἐναποπνέω
ἐναποπνέω, to expire in the act of
ἐναπο-πνέω,
- expire in, ταῖς πατρῴαις οἰκίαις D.S. 13.89, cf. M.Ant. 5.4; ἱκεσίαις expire in the act of . ., Plu. Cor. 33; τῳ αὐλῷ Luc. Harm. 2.
exhalar el último aliento, expirar en
ταῖς πατρῴαις οἰκίαις
τῷ αὐλῷ
πελάγει
ταῖς ὑπὲρ τῆς πατρίδος ἱκεσίαις ἐναποπνεῦσαι
expirar entre las súplicas por la patria
ἐν·αποπνέω, expirer dans ou sur, dat. DS. 13, 5 ; Plut. Cor. 33 ; M. Ant. 5, 4 ; Luc. Harm. 2.
ἐναποπνέω, (πνέω), darin aushauchen, sterben ; ταῖς πατρῴαις οἰκίαις DS. 13.5 ; τῷ αὐλῷ, bei der Flöte, Luc. Harmon. 2 ; ταῖς ἱκεσίαις Plut. Coriol. 33.
ἐναποπνέω
fut. -πνεύσομαι
- to expire in the act of doing a thing, c. dat., Plut.