ἐνστάτης
ἐνστάτης, an adversary
ἐν-στάτης [ᾰ], ου, ὁ,
- adversary, S. Aj. 104, Ael. Fr. 248.
adverso, contrario, hostil
ὁ τῷ οἴκῳ αὐτῷ γεγενημένος ἐ. δαίμων
ὁ δῆμος παρῆν ... ἐ. καὶ ἐναγώνιος
• subst. ὁ ἐ. rival, enemigo
Ὀδυσσέα τὸν σὸν ἐνστάτην λέγω
ἐνστάτης, ου (ὁ) [ᾰ] litt. qui se dresse contre, qui barre le chemin, d’où adversaire, ennemi, Soph. Aj. 104 ; El. (Suid.).
Étym. ἐνίστημι.
ἐνστάτης, ὁ, Gegner, Widersacher, Soph. Aj. 104 u. Sp., bes. der Gegner im Prozeß.
ἐνστάτης
ἐνστάτης (ᾰ), ου,
ἐνίσταμαι
- an adversary, Soph.