Logeion | ἐνστατικός

ἐν-στᾰτικός, ή, όν,

setting oneself in the way, stubborn, savage, of beasts, Arist. HA 488b13.
- II opposing, checking, Plu. Sollert. 2.975a; ἐ. ταύτης τῆς ὁδοῦ hindering from this course, M.Ant. 5.20. Adv. -κῶς, gloss on διασταδόν, Sch. Opp. H. 1.502.
- III able to find objections, Arist. Top. 164b3, Cael. 294b11; controversial, ἐνέργεια Procl. in Prm. p.502 S.; addicted to controversy, Id. in Alc. p.23 C.; οἱ ἐνστατικοί Grammarians who started difficulties in Homer, opp. λυτικοί or ἐπιλυτικοί, Eust. 1166 fin.: -κόν, τό, Hermog. Inv. 3.6. Adv. -κῶς ibid.

I

1 terco, obstinado, que ofrece resistencia de anim. y pers., Arist.HA 488^b13, Cyr.Al.M.70.972B, Dam.Hist.Phil.32A

• de abstr. de resistencia, resistente δύναμις ... ἐ. ... καὶ καρτερικὴ τῶν μελλόντων ... κινδύνων Eus.M.22.1013B

• subst. τὸ ἐνστατικόν obstáculo τὸ τῆς ὁδοῦ ... ἐ. M.Ant.5.20.

2 adverso, contrario (ὀρνίθων) σχήματα op. φορά ‘favorable’, Plu.2.975a.

II lóg., ret. y rel. c. el lenguaje

1 de pers. capaz de encontrar objeciones Arist.Top.164^b3, cf. Cael.294^b11

• subst. οἱ ἐνστατικοί los polemistas ref. gramáticos que discutían sobre dificultades del texto homérico, Eust.1166.56.

2 de abstr. que produce controversia τὴν ἐνστατικὴν ἐνέργειαν οὑτωσὶ καλῶν Procl.in Prm.p.658, ἐπίρρημα Simp.in Ph.1340.32

• amigo de la controversia τὸ τοιοῦτον ἐνστατικόν ἐστι καὶ φιλόνεικον Procl.in Alc.23

• subst. τὸ ἐνστατικόν objeción Hermog.Inu.3.6 (p.138).

III adv. -ῶς

1 con resistencia, con obstinación οὐδὲ τὸ πῦρ ἐστι φοβερὸν τοῖς ἐ. ... διακειμένοις Gr.Nyss.Mart.2.161.11, cf. Const.Ep. en Eus.HE 10.5.21, Eust.953.60, comp. ἐνστατικωτέρως ἔχει πρὸς τὸ ἴδιον θέλημα Ephr.Syr.1.261C.

2 oponiéndose, en competencia glos. a διασταδόν Sch.Opp.H.1.502.

3 ret. mediante objeción, presentando objeciones Hermog.Inu.3.6 (p.137), Sopat.Rh.Tract.163.28.

ἐνστατικός, ή, όν [ᾰ] qui se dresse contre, d’où :

1 résistant, obstiné, en parl. d’animaux, Arstt. H.A. 1, 1, 32 ; qui fait obstacle, Plut. M. 975a ; τῆς ὁδοῦ, M. Ant. 5, 20, qui barre le chemin ||

2 particul. qui suscite des difficultés, chicaneur, Arstt. Top. 8, 4, 9, etc. en parl. des grammairiens qui soulevaient des difficultés sur des passages d’Homère (p. opp. aux grammairiens λυτικοί ou ἐπιλυτικοί) Gramm.

Étym. ἐνίστημι.

ἐνστατικός, ή, όν,
1) sich entgegenstellend, sich zur Wehre setzend, wie Arist. H.A. 1.1 die Tiere einteilt in πρᾷα καὶ δύσθυμα καὶ οὐκ ἐνστατικά u. θυμώδη καὶ ἐνστατικά ; a.Sp.
2) hindernd, abhaltend, τῆς ὁδοῦ, vom Wege, M.Anton. 5.20 ; Schwierigkeiten, Einwürfe, Instanzen machend, Arist. u. Rhett.; dah. von Grammatikern, die gegen homerische Stellen Schwierigkeiten erhoben, Ggstz λυτικοί od. ἐπιλυτικοί ; vgl. Wolf Proleg. CXLV u. Lehrs Aristarch. p. 205.
• Adv. ἐνστατικῶς , Rhett.

Menu

Word wheel

ἐνστατικός

Saved

Recent