ἐνστατέον
ἐνστατέον, one must oppose, resist
ἐν-στᾰτέον,
- one must oppose, resist, ταῖς ἐπιθυμίαις Sor. 1.53.
hay que oponerse a
ταῖς ... τῶν κυουσῶν ἐπιθυμίαις
πρὸς αὐτό
ἐνστατέον [ᾰ] vb. d’ἐνίστημι, Sor. Obst. p. 75 Erm.