ἐπαινετέον

ἐπαιν-ετέον,

• one must praise, Pl. R. 390e, Luc. Hist.Conscr. 9.
• • • 2 Adj. ἐπαιν-ετέος, έα, έον, Philostr. VS 1.15.1: -τέοι οἱ θεοὶ τῆς διανοίας Id. VA 2.33, cf. S.E. M. 2.104.