ἐπανοιστέον

ἐπαν-οιστέον, ( ἐπαναφέρω)

• one must refer, Plb. 1.37.3.

ἐπανοιστέον, adj. verb. zu ἐπαναφέρω, τὴν αἰτίαν οὐκ εἰς τὴν τύχην Pol. 1.37.3, man muß nicht die Schuld aufs Schicksal schieben.